Kancelaria nosi imię mojego dziadka – Adama Dunikowskiego.

Nieprzypadkowo. Był to człowiek bowiem, posiadający takie cechy usposobienia i charakteru, których nie widzę ostatnio w ludziach, a które bardzo chciałabym widzieć.

Pamiętam jako nastolatka, że krzyczał na swoje konie, które kochał i którymi się pasjonował, za to dla ludzi miał anielską cierpliwość. Wszystkich zawsze usprawiedliwiał.

Zawsze powtarzał zdania, które do dnia dzisiejszego są w mojej rodzinie wyznacznikiem i drogowskazem. Zawsze mówił, że mężczyzna przede wszystkim powinien mieć swój honor. Bardzo szanował kobiety i mimo, że byłam dzieckiem, nie było dnia kobiet bez tulipana dla mnie, moich sióstr czy mamy.

Uważał, że każda sytuacja, nawet nerwowa i nie do zaakceptowania w granicach zdrowego rozsądku nie usprawiedliwia nieeleganckiego, grubiańskiego zachowania, twierdząc, że na grzeczności nigdy się nie traci. Był gentelmanem.

Największą wartość w człowieku jaką widział, to umiejętność dotrzymywania danego słowa. Nie rzucał słów na wiatr i zawsze nam tłumaczył, że każdą obietnicę jaką komuś dasz, musisz spełnić, bo dane słowo droższe jest od wszystkich pieniędzy.

Bardzo ciężko pracował przez całe życie, a mimo to nie pamiętam, aby narzekał.

Nigdy nikomu nie odmówił pomocy. A kiedy sam znalazł się w tarapatach, bo chciano odebrać mu w obliczu prawa wszystko co miał, w zamian za wieloletnie przysługi, za które nigdy nic nie chciał – otrzymał pomoc od obcej osoby, która go uratowała. Stąd tez zawsze powtarzał, że każde dobro do nas powraca.

Był bardzo zwykłym, skromnym i prostym człowiekiem. Tak zwyczajnie dobrym…

Adw. Gabriela Pasternak